سينماي ما - امير جلالي: دوشنبه این هفته فرصتی شد تا مستند "آقای کیمیایی" را در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران ودر سالن نسبتا مجهز این دانشکده ببینم و تصمیم گرفتم این فرصت را بسطش بدهم و به اندازه چند خط هم که شده درباره "مسعود کیمیایی" بنویسم.

شاید اغراق نباشد اگر بگوییم کیمیایی پرطرفدارترین کارگردان ایرانی است،شاید هیچ یک از فیلمهایش بالای 500میلیون تومان نفروخته باشد(التفات دارید که میزان فروش با تعداد تماشاگر تفاوت اساسی دارد)،شاید حیوانات طلایی و نقره ای در کارنامه اش برق نزنند،شاید فیلمهای اخیرش(به جز "حکم")نشان دهنده سقوط تلخ یک اسطوره باشد ولی با همه این احوال اگر کارگردانی در ایران باشد که با ساختن برفک هم چندین هزار نفر را به سینماها بکشاند کسی جز مسعود کیمیایی نیست.

اینها را گفتم تا معلوم شود با کسی طرف هستیم که خودش از فیلمهایش مهمتر است و این یادداشت،اگر بتواند،می خواهد دراین مورد حرف بزند.

تماشای "آقای کیمیایی"،لحظات و صحنه ها و موسیقی هایش،به من کمک کرد تا به حریم فیلمساز محبوبم نزدیک تر شوم و مثلا بفهمم او هم در جوانی عاشق بوده و اصلا ورودش به حیطه فیلمسازی به خاطر همین قضیه بوده است،به خاطر اینکه فیلمی بسازد و محبوبش هم آنرا ببیند و بتواند جلوی او پزش را بدهد.خوب،این خیلی بیشتر به آدم می چسبد تا اینکه مثلا از زبان کارگردان مشهور بشنویم از اختلاف طبقاتی دوروبرش رنج می برده و می خواسته به فرهنگ جامعه کمک کند.

بین تمام منتقدان آن روزهای سینمای ایران "پرویز دوایی" بیشترین ارتباط و رفاقت را با کیمیایی داشته و اصلا به او گفته بوده که فکر مخالفین را نکند و فیلمش را بسازد.خوب،این هم یک نشانه دیگر برای تعیین میزان درستی سلیقه و احساس.مسعود کیمیایی آنچه را با آن بزرگ شده و طی این همه سال با تمام وجود لمسش کرده است می سازد و می نویسد.اتفاقا خودش هم می گوید من کار دیگری بلد نیستم و همین را که بلدم دارم انجامش می دهم.نکته اش همین است،ما می توانیم با فیلمهایش موافق یا مخالف باشیم ولی حق نداریم به آدمی که 40سال است دارد کاری که دوست دارد و به آن معتقد است را انجام می دهد احترام نگذاریم.کیمیایی،فناتیک و متحجر و نقدناپذیر،هر چه که هست خودش است،اصل جنس است،اوریجينال و سره و خالص است،ادای کسی را در نمی آورد و زیر علم کسی سینه نمی زند و در جلد کسی فرو نمی رود و همین رمز ماندگاری و محبوبیتش است.

کلید "آقای کیمیایی" یک جمله است که کیمیایی به امیر قادری می گوید،وقتی صحبت مراحل خلق يك اثر و بازیگری و کارگردانی فیلمبرداری می شود،می گوید:اینها را نمی شود به دست آورد،تو یا داری یا نداری،هیچ کاری اش هم نمی شود کرد.تمام آنچه می خواستم درباره آقای کیمیایی بگویم در همین جمله هست،کاش همان اول می نوشتمش و وقت شما را هم نمی گرفتم.