دارم فکر میکنم به امید به شادی به دوست داشتن به لادن به همه چیزهایی که شاید قشنگ شاید باحال باشه اما فهمیدم هیچ کدام از کارهایی را که دوست داشتم نکردم از خودم چیزی خرج نکردم لذت نبردم(چون بلد نبودم) هیچی یعنی واقعن هیچی اصلن جلد شدم سیگارو ترکردم اما فرقی نکرد لادن با یه حس متفاوت اومد فکر میکردم با این یکی میتونم کلی از لذت های کشف نشده زندگی رو کشف کنم اما اون مثل بلید رانر میمونه سرد بافاصله و کشنده اما من مثل کار ای پیکن پام گرم جوشی واحساساتی تلاش که میکنم کلی کار واسه فهموندن بهش اما... سخته که ادم انگیزش رو واسه دوست داشتن از دست بده بیاد کلی کار کنه تا زندگیش یه رونقی بگیره اماببینه بعد از اون همه زور زدن سر جای اولشه این که بدویی مایه بذاری از خودت از نفست از پیرامونت اما نتیجه نگیری یه نتیجه بیشتر نداره نا امیدی کرخ شدم احساس میکنم بزرگشدم ولی بی فایده الکی دارم خودمو حروم میکنم میدونم شاید همین لادن که دارم واسش کلی تلاش میکنم با همون قیافه سرد(و البته زیبا) یه نه کشدار تحویلم میده اما بازم تلاش میکنم نمیدونم چرا اما یه حس مرموز وکشنده ایی بهم میگه این قضیه واسه تو ته دنیاس باید تا تهش بری عین علی خوش دست هی زخم بخوری وهیچی نگی هی بغض کنی ولی گریه نکنی اروم وسربه زیر تحمل کنی وبه هیچ کسم نگی بیخودی داد نزنی انگاری مجبورم به تحمل به این همه بی میلی وبی توجهی انگاری لادن یه قصه اس که خودم دارم بد مینویسمش عین یه الهه برفی که سردو زیباس که شرو شورو نورو امیدو یه جا ازت میگیره و بهت یه عشق میده اون وقت تو اسیر میشی به خاطر اون الهه میسری تو غار خودت وبه تمام احساسات رمانتیک دنیا با حسرتو دریغ نگاه میکنی به خودت میخندی به تمام افکار قدیمیت به اون روزایی که خیال میکردی میتونی الیویت بارت باشی ولی حالا فقط یه مازیار شکست خورده ای با یه یادگاری که شکل یه خراش عمیقه نمیدونم اما میدونم بعد از این حس نه میخوام نه میتونم به کسی جز لادن فکر کنم فکرمیکنم یه جوری قاتی زندگیم شده داره خردم میکنه اما من.... شدم یه رد دود نازکو کوچیک که از لای یه توده برف بیرون میزنه این واسه خودم یه حدیث نفس بود تو این روزهای سربی واسه تمام دقایقش که به فکر کردن ونرسیدن گذشت دلم میخواست اول شما بخونیدش شاید یه روزی یه کامنت ازمن رسید که پر ازعصیان بود نه مثل این جنون سرد که داره عشق وزخمو یه جا میفرسته تو قلبم

طرفدار ایتالیا نیستم ولی هیچوقت راضی به باختش هم نیستم ( مگر اینکه در مقابل فرانسه باشه !) به غیر از جام جهانی های 90 و 94 که فرانسه نبود و از ناچاری طرفدار آرژانتین و ایتالیا شده بودم ( و هر دو بار حسابی حالم گرفته شد) همیشه فرانسوی بودم ولی نمیدونم چرا با هر باخت ایتالیا یه جورایی دلم میسوزه ....

تابستون دو سه سال پیش که کانال های فرانسه باز بود و بازی های توردوفرانس رو پخش میکرد از ساعت 3-2 بعدازظهر که بازیها شروع میشد و چهار پنج ساعتی که ادامه داشت گذشت زمان رو حس نمیکردم ؛ وقتی آرمسترانگ یه استارت میزد که فاصله شو با بقیه کمتر کنه هیجان مسابقه دست کمی از یه مسابقه فوتبال مهم نداشت . یادمه چند روز بیشتر تا آخر مسابقات نمونده بود و آرمسترانگ در مجموع چند دقیقه ای از نفرات اول عقب بود من یه جورایی ناامید شده بودم که دوربین رفت روش و انگشتاشو به نشانه پیروزی بالا برد ، انگار کاملا مطمئن بود همونجور که سرطان رو شکست داده در آخرین حضورش باز هم برنده میشه . همین هم شد و در روزهای آخر که در جاده های کاملا کوهستانی برگزار میشد و تخصصش هم بود نفرات اول رو گرفت و قهرمان شد .

3- دوست دارم تو کافه "رفقای خوب" باشم و جو پشی هم شر و ور بگه . البته با حفظ فاصله مطمئنه باهاش!

1- دوست داشتم توی اون کافه ای که امیلی پولن کارمی کرد می بودم .امیلی پولن اگر وجود خارجی داشت قطعا یکی از دوستان صمیمی من می شد. 2-در باره خوشحال نگه داشتن دیگران : انگار همه فهمیدیم که وقتی یکی می یاد طرفمون با یه لبخند به پهنای صورتش (به این معنی نیست که لبخند به خاطر دوست داشتنی بودن خودمونه) طرف حتما کارمون داره و بهمون نیاز داره . ما هنوز حرفه ای زندگی کردنو بلد نیستیم . 3- یه نظر سنجی دیگه : دوست دارید در چه حالتی بمیرید؟ کجا باشید ؟ چه کسانی دورتون باشن ؟ چه اتفاقایی اون لحظه براتون بیفته؟

امير: خيلي ايده خوبيه براي نظرسنجي. خراب‌اش نكن. نگه‌اش دار. بعدا يادآوري كن. خيلي دل‌ام مي‌خواد نتايج‌اش رو بخونم. توي اين نظرسنجي كافه گم مي‌شه.

سلام بهترین کافه سینما کافه ای است که آل پاچینو در پدر خوانده با 2نفر از سران مافیا قرارمیذاره وبعد هفت تیر پشت سیفون و... آخ که نگاه پاچینوی کبیر وقتی داره میاد که کارو تموم کنه چه عظمتی داره و اون کافه ی خالی ... راستی یک جمله قشنگ:زندگی شاید آن جشنی نباشد که آرزویش را داشتی اما حالا که دعوت شدی تا می توانی زیبا برقص.

اول چند سوال دارم 1- کافه تون کجاست 2- چطوری میشه اومد توش 3- من از مشهد آیا می تونم با کافه ارتباط داشته باشم 4- فضای کافه چه جوریه خلاصه یک توضیح کامل اگه میشه درباره کافه به من بدین.

بهترین کافه تو فیلما هم .... بهتره بگم دوتا صحنه ای که تو فیلما تو یک کافه یا رستوران گذشته و من خوب یادم مونده یک اون صحنه شاهکار معروف پدرخوانده است که پاچینو توی رستوران برای اولین بار درست و حسابی گنگستر وار دو نفررو می کشد. دو هم یه صحنه توی رین من هست که تام کروز داستین هافمن عقب مانده رو با اون بازی خیره کننده اش می بره تو یه کافه واونجا هافمن چوب کبریتای روی زمین رو تو سه ثانیه می شمره. رین من رو واقعا عاشقانه د ست دارم مثل داستین هافمن.

این روزها احساس خاصی دارم با این که دور و برم تقریبا شلوغه اما عمیقا و شدیدا احساس تنهایی می کنم . با دور و بری هام اختلاف عمیقی دارم من عاشق کتاب و روزنامه و ترانه های قدیمی و فیلم های کلاسیک ام. رفقام عاشق رپ و بازی جنرالز و ... این جور چیزای نسل جدید. احساس می کنم یه 10 -20 سالی دیر به دنیا آمدم . اگر از اونایی که این کامنت رو می خونن کسی منو درک می کنه و راه حلی روزنه ای چیزی برای تسکین این حالت درد آور داره (منظورم یه فیلم خوب یا کتاب خوب یا ترانه خوبه)خواهش می کنم دریغ نکنید و پیش نهاد بدید.

سلام

اول که بحث مهدی و کاوه و رضا شروع شد فکر کردم در مورد قطبیه خواستم بیام یک اظهار نظری هم من بکنم که این آدم اونی نیست که شما انقدر گندش کردید اما از وقتی عطص وارد بحث شد بحث فلسفی شد من دیگه نفهمیدم چی به چی شد.

قبل از بازی هلند ایتالیا خواستم بیام اینجا یک کم کری بخونم اما نشد حالا میبینم که از هیچکدومتون صدایی در نمیاد من هم هیچی نمیگم.( گرچه همین الانم به نظرم شانس ایتایا و آلمان از هلند محبوب من واسه قهرمانی بیشتره )

راستش من بدم نمي اومد يه شب پيش آق حسيني و ابي توي اون قهوه خونه " كندو " باشم .

در هاليوود هم فكر كنم كنار كارليتو بودن توي " راه كارليتو" يه افتخار باشه .

كنار سفره مامان " مهمان مامان " هم خوب بود .

سلام.امیر مطمئن باش که هیچ وقت از تیم ملی و به خصوص الکس دل پیرو ناامید نمیشم. اتفاقاً ایتالیا همیشه به یه شوک احتیاج داره تا بعدش پدر حریفاشو در بیاره. مگه مقدماتی یورو یادت نیست که اولش مساوی کرد. بعدش هم به فرانسه باخت ولی در نهایت به عنوان تیم اول صعود کرد.

یه سوال : ایتالیا 3 تا گل خورد . ولی من توی هیچ کدوم از صحنه ها مدافع وسط ( بارزالی) رو ندیدم . حالا کجا بود خدا میدونه.ولی به امید روزهای بهتر. که مطمئنم در پیشه.

در مورد کافه هم 3 تا رو نام میبرم: 1- پدرخوانده 1 . همون صحنه معروف کشتن سولاتسو و مک کلاسکی. دوست داشتم که تفنگ رو من برای مایکل پنهان میکردم و بعدش مینشستم و هنر نمایی آل پاچینو رو تماشا میکردم.

2- کافه آخر پالپ فیکشن. 3- کافه ریک در کازابلانکا. 4- کافه اول بوچ کسیدی و ساندنس کید 5- کافه فیلم زندگی دیگران که HGW XX/7 ، کریستا ماریا رو از رفتن پیش وزیر فرهنگ!!!! منصرف میکنه.

این پایان نیست......

***در كامنت قبلي كه دادم يه اشتباه رو عمدا گذلشتم كه دليلش يكي از دوستان عزيزي بود كه حالا نيست. " چارلي " رو "كارليتو " نوشتم . اميدوارم دوستان ببخشند.

امير مطللت برا چلچراغ اين هفته معركه يود.كلاس مجله رو برده بود بالا. راستي وسوسه نشدي بيشتر واسه چلچراغ بنويسي؟خواننده هاش شيفته ي اينن كه يكي واسشون از "نمي توانيد آزارم دهيد.."بنويسه.

امير: "...كسي را كه رويايي چون من...". هنوز به به.

دیشب قدیمی ترین دوستم را از دست دادم.(لا اقل عنوانش از دست دادن است ، حتی اگر عملا از دست دادنی اتفاق نیفتاده باشد، توضیح می دهم) نه! نه اینکه بمیرد. قضیه این است که مثل همیشه ، به معمولی ترین شکل ممکن یک جمع دوستانه داشتیم.حرفها به همان سبک همیشه و نگاه ها. اما موقع خداحافظی ، که به انتظار من قرار بود همانقدر همیشگی باشد ، دوستم گفت که این آخرین باری است که همدیگر را می بینیم و دیگر نمی خواهد مرا ببیند چون از وجود یک فاصله آزار دهنده در این رابطه رنج می برد و او می خواهد قبل از اینکه این فاصله ها کار خودشان را بکنند ، خودش دست به کار شود . فاصله ای که حرفش را نزده بودیم ، فاصله ای که گویا خیلی پنهان بوده. فاصله ای که کاش قبل از اینکه شاخ شود ، همان موقع که یک کرم بیشتر نبود ، می افتادیم به جانش و می فمیدیم از کجاست ؛ چیست و چه طور میشود نابودش کرد. حرفش را نزده بودیم در حالی که مثل یک خوره رفته بود توی عمارت لحظه هایی که از سالها پیش ، پشت میز مدرسه ها و راه ها ساخته بودیم. شب هولناکی بود و هولناک تر از آن اینکه من احساس اندوهی نداشتم. بیشتر برای خودم نگرانم و اینکه چرا من آیین وابستگی را یاد نمی گیرم. که چرا غم از دست دادن را درک نمی کنم. نکند چیزی نداشته ام که "از دست دادن" معنایش را از دست داده. نکند چیزی در دست ندارم. لامصب حتی خداحافظی باشکوهی هم نبود. (یک نمونه از لحظات باشکوه : اینکه دوربین از پایین ادوین ون درسار را می گیرد و یک نوری از پشت سرش می تابد و تو در آن لحظه حس کسی را داری که از دامنه ها ، غروب خورشید را در قله های کلیمانجارو تماشا می کند . مثلا). البته این نگرانی ، نگرانی جدیدی نیست. خلاصه اینکه آن عامل شاد کننده رفقا امیر جان ، باید لااقل به اندازه ی اندوهشان بزرگ باشد.بیشتر به این خاطر پای این حرفها را به اینجا باز کردم که بگویم حالا که حرف کافه است ؛ حالا که حرف شکل بیرونی دوستی ها و دور هم بودن هاست ، چقدر زیاد باید نگران حراست از ذات رابطه ها بود. ذات و حقیقتی که بعضی وقت ها ، هیچ مناسبتی با واقعیت ملموس ندارد. همین ها و اینکه نظرم درباره کافه ها : اگر تجربه تماشای فیلم های بلاتار را داشته باشید ، حرفم را تایید می کنید که کافه هایش دیوانه کننده اند. کافه هایش در آن جهان ناامن ، تنها جای امن هستند. اما یک کافه محشر دیگر ، مال فیلم غریب باگدانوویچ یعنی "آخرین نمایش فیلم" است. از آن کافه هایی که نصف هویت شان را مدیون صاحب کافه اند (مثل کازابلانکا،مثل کافه خودمان و ...) و البته بدترین و آزار دهنده ترین کافه ها هم برای من کلا کافه های نمونه ای فرانسوی ، از آن نوع گندی که به قول وودی آلن تویش می نشینند و درباره سوسیالیسم و این جور چیزها بلوا راه می اندازند،هستند. ( در حالی که به قول آن طرف در آن جمع نجات دهندگان محیط زیست در "ملت غذای آماده" ما برای حرف زدن درباره این چیزها زیادی شیک هستیم!) در ضمن یک خواهشی دارم. وقتی یک نظرسنجی در جریان است ، مطرح کردن یک نظرسنجی دیگر آن را نابود می کند. بگذارید همان نظرسنجی همه زورش را بزند. اینجوری ذات نظرسنجی زیر سوال می رود. آدم فکر می کند این طرف واقعا نظر ما را می خواست ، یا می خواست یک نظرسنجی طرح کرده باشد. مرسی که این کامنت بلند را خواندید.

امير: چه نوشته خوبي بود و چه تذكر خوبي. مشكلي در رابطه‌ها كه اول يك كرم است. ضمن اين كه دوست‌ات برمي‌گردد رفيق. به اين خداحافظي‌هاي يك دفعه‌اي اصلا اعتماد نكن. خبرش را توي همين روزنوشت مي‌دهي به‌ام.

داخلی: تمام کافه های کندو رستوران اتیه(اگه بهش بشه گفت کافه) کافه ما طاووس تو ضیافت خارجی: پدر خوانده (صحنه شلیک پاچینو) پالپ فیکشن ( صحنه معزه جولز برای تیم راث) زوربای یونانی ( اون جایی که ایرنه پاپاس میاد دنبال گوسفندش) در ضمن دوست دارم تو مانیومنت ولی بمیرم (با این که میدونم بعیده)

در مورد نظرخواهی از نمایندگان مجلس انگلیس کاش یه نظرخواهی هم از نمایندگان خودمون انجام می شد. محال

است نمایندگان عزیز مجلس ما اصلا اهل فیلم دیدن باشند اما فرض محال که محال نیست ! بگذارید حدس بزنیم که مثلا اگر

این نظرسنجی در کشور ما انجام می شد جناح های مختلف

چه فیلم هایی را انتخاب می کردند. این نظر من :

جناح اصول گرای طرفدار رئیس جمهور :

- جنگ ستارگان

- بدنام ( موضوع اورانیوم ! )

- ترمیناتور 2 !!

جناح اصول گرای غیر طرفدار رئیس جمهور :

- مخمصه

- کشتن مرغ مقلد !

- در غرب خبری نیست !!

جناح اصلاح طلب دوم خرداد :

- گزارش اقلیت

- قایق نجات ! ( هیچکاک )

- بیگانگان در ترن !!

خود رئیس جمهور :

- آخرین مرد مقاوم

- راه های افتخار

- سانست بلوار !

((شما هم حدسیات خودتان را در این باره بنویسید. جالب خواهد بود... ))

-------------------------------

سرگرد: آقای بلین . می خوام یه سوال از شما بپرسم البته به طور غیر رسمی !

ریک : اگر دوست داری می تونی رسمیش کنی !

سرگرد : تابعیت شما چیه ؟

ریک : تابعیت الکل !!

---------------------------------

.... این حاضر جوابی های ریک منو کشته ....

به دو تا دوست عزیزم مهدی پورامین و عطص که از حرفاشون بدجوری بوی درد می آد:

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

و:

دردا که در دیار شما درد یار نیست

آنجا که درد یار نباشد دیار نیست

...

سلام دوست عزیز(این جا همه دوست عزیز هم هستن!!!!)در مورد همون طلب سر حال نگه داشتن...بنده خودم رفیقی دارم...بی خیال...زیادی بی خیال...اصلا گویا مشکلی نداره...یعنی اصلا نداره...خیلی ها این جورین...اما این جانب وقتی گاهی اوقات می بینم هر چی مشکل تو دنیاس رو سر من خراب می شه حالا اون هر چه قدر سعی کنه با همین چیزا که خودتون می خوای بقیه رو باهاش سر حال نگه داری نگه داره دقیقا همون درمان موقتیه...عین همون اتاقای آبی با یه خانوم یا آقا که صداشون طنین داره و!!!!...می دونی وقتی آدم ببینه یه آدم که خودشم با خیلی چیزا دست و پنجه نرم کرده و حالا داره یه چیزایی می گه تو ذهنش می مونه تا یه آدم فارغ از هر گونه چیز دست و پنجه نرم کننده ای...بیشتر مواقع هم آدم از این که طرف می گه چرا سر حال نیستی حرسش می گیره...آخه اون ممکنه چی بفهمه(آدم پیش خودش میگه...می دونی که!!)...این جور چیزا برا روزای خوب خوبه...که آدم روزای خوبش زیاد بشه...لطفا هم پیش خودتون حساب نکن که یارو از این ادمای ننره که هر چیو برا خودش مشکل می کنه...من با اون آدما کاری ندارم الآن...آدم برا شاد زیستن بعضی موقعا به دلیل احتیاج داره که برا خودش دلیل باشه...

برای نظرسنجی امیر قادری : در بارانداز .... کافه ای که مارلو براندو تو اون کتک خورد و لت و پار شد ...

کافه ایرانی : کافه فیلم سـرب : فکر کنم جلوی در همون کافه هادی اسلامی کتک خورد و لت و پار شد ...

-----------------------

برای " کـاوه" : من سعی کردم صادقانه و خالصانه حرفم رو بزنم ، هیچ حـب و بغض و تعصبی هم نداشتم و ندارم و صادقانه میگم از همتون چیز یاد گرفتم ----- ولی خودمونیم تو هم مثل علی خوب بلدی چه جوری بحث رو با چند تا سکانس فیلم و داستایوفسکی و .... بپیچــونـی ناقلا ..!! عوضش علی و رضا تو کامنت آخر خوب جلوت دراومدند رفیق ------ نمی خوام این بحث رو یک دور تسلسل بیفته.... هرچند "فوتبــال" خودش یک دور تسلسله...! این دیالوگ رو پارسال "مصطفی انصافی" برات نوشت. یـادتـه؟! حالا من تکرارش می کنم :

زندگـی و دیـگر هیــچ: - تو فکر می کنی کی قهرمان می شه؟ - من فکر می کنم آلمان... - من فکر می کنم برزیل... - من فکر می کنم آلمان... - من فکر می کنم برزیل...!!!

-------------------------

برای "رضـا" : انتهای روزنوشت قبلی 2تا کامنت گذاشتی... اولیش که خطاب به علی بود، که بهش نقـد دارم و باشه واسه بعد ... اما کامنت دوم که خطاب به رضا و "معیارهای زیباشناسی" نوشتی... من زیرش را هم امضا می کنم و هم انگشت می زنم ... دمت گرم...

----------------- -------

برای "ابــراهیــم" .... همسنگـــــر نـادیده ام ....

میدونی ابراهیم...؟! ما ها همه فکر می کنیم دلسوز بچــه های جنگیـــم.... از ظـن خودمون هم داریم به "تکلیفـمــون" عمل میکنیم... اما میدونی چی میشه ...؟!

"... آخه حاجی جان .... شما مــِگــِن تـِکلیـف،... خــُب اونـایم که هـِمینو مــِگـِن.... مـُـو که مـِـدونـُم این وسط گوشت قربونـی عبـــــاس ِ"......ووووویی....."

------------------------

نسخه ای برای "علی طهرانی صفا" که گلوش میسوزه :

- ميخوام يه جوك برات بگم ، اصغر نسخه شو پيچيد؛ گفت هر يه ساعت يه بار برات بگم ....

- هـا! بـُگــو...

- مي گفت تو يه عمليات قرار شد يه تهروني ،يه رشتي ، يه ترك ،يه بندري ، يه لر ، ...(بغض کاظم)... یه بـلوچ ، ..... برن اسير بگيرن ------------ عباس؟! ... عباس؟!

چیزی به ذهنم نمیرسه... واقعا چیزی به ذهنم نمیرسه

راستش از ایتالیا که ناامید نشدم و نمی شم .حتی اگه خدای نکرده همین فردا خبر برسه که حذف شده باز هم منتظر دور بعد می مونم و قهرمانی ایتالیا!(تازه از اونجایی که حتی در تاریک ترین ساعت های روز هم می شه دنبال روشنایی گشت، امید دارم همین دور هم قهرمان بشه!دیگه امیدواری و اعتماد به تیممون رو که باید از قطبی یاد گرفته باشیم.)البته ایتالیا معمولا عادت داره با طرفداراش اینجوری رفتار کنه.همیشه با اگر و اما و تیم دوم و...میاد بالا ولی خوبیش به همینه دیگه!به اینکه هیچ وقت اطمینان نداری.همیشه منتظری، دست به دعایی، استرس داری.راست میگن آدم قدر چیزی رو که بدون زحمت به دست بیاد نمی دونه حتی اگه برد تیم محبوب فوتبالش باشه.

نتیجه این نظرسنجی هم راستش با سلیقه من اصلا جور نبود. من از بین فیلم هایی که دیدم جونو و به سوی طبیعت وحشی رو انتخاب های اولم میذاشتم. با انتخاب وِیژه ادی ودر که باعث می شه فیلم شان پن اصلا یه حال و هوای خاصی پیدا کنه.این همون نکته ایه که امیر تو یه قسمت دیگه روزنوشتش بهش اشاره کرده. این که در مواجهه با یک اثر هنری آنچه تحت تاثیر قرارمان می دهد می تواند یک صدا یا تصویر کوچک باشد. خوب فیلم به سوی طبیعت وحشی را که ببینید از همان برخورد اول چیزی که مطمئنتان می کند که باید این فیلم را دید یکی زمزمه ی ادی ودر است و دیگری شکل و شمایل امیل هرش. یک یله گی و رهایی خاصی در چهره اش دارد که مجذوب کننده است. دیدن صورت هرش در حالی که صدای ادی ودر هم به گوش می رسد، یک نشانه و راهنماست برای راه یافتن به دنیای فیلمی که عجیب و دوست داشتنی است.

درباره سرحال نگه داشتن اطرافیانمان هم یک نقل قول از کتاب هنر سیر و سفر می آورم:"تنهایی مشترک،برخی از پرده های نقاشی ادوارد هاپر را به یادم می آورد که علیرغم تلخی شان، نگاه کردن به آنها طعم تلخی در ذهن باقی نمی گذارد، بلکه به بیننده امکان می هد که شاهد بازتابی از غم خود باشد و در نتیجه از وجود آن کمتر رنج ببرد. احتمالا کتاب های غمگین در زمان اندوهگین بودن به ما آرامش بیشتری می بخشند." اگر غم کسی واقعی و سنگین باشه هیچ وقت سعی نمی کنم سرحالش بیارم که فایده نداره. اما همراهی باعث می شه حال هردومون بهتر بشه. همراهی نه به این معنی که ما هم زانوی غم بغل بگیریم. به این معنی که به غم بقیه احترام بگذاریم.

این روزنوشتی بود که خیلی دوستش داشتم.برای هر قسمتش می شه یه کامنت 20خطی گذاشت و البته انتخاب ویژه من قسمت "صبر" هست. همون اول کار که می خونین سریع دنبال بقیه روزنوشت نرین. روش "صبر" کنین. این نوشته کوتاه خیلی از نکته های زندگی رو در خودش داره.و البته به خودمون بستگی داره که زرنگ باشیم و صبر پیشه کنیم یا اصلا بیشتر از نفس درگیری و مبارزه لذت ببریم.

پی نوشت:کافه ی مورد علاقه م کافه ی ریک هستش. به خصوص وقنی سام با پیانو "زمان می گذرد" رو می زنه و البته کافه ی بوچ و ساندنس و کافه ی شبهای زغال اخته ای من. یه انتخاب ایرانی هم دارم.کافه ی ماطاووس ضیافت.7-8 سال پیش راستش تنها انتخاب همین کافه ی ماطاووس بود احتمالا. جایی که رادیوش روشن باشه و با رفقا دور میز بشینیم.

امیر جان اگر راهی پیدا کردی برای سرحال نگه داشتن ما آدمهای بی حوصله من رو یادت نره.نمی خوام حال و روز خودم رو تعمیم بدم به همه.ولی اوضاع خوبی نیست.این روزها بیشتر از هر وقت دیگری احساس تنهایی می کنم.انگار تو یک جزیره که تنها ساکن اش خودمم دارم زندگی می کنم.نه من آدمهای اطرافم رو می فهمم، نه آنها من رو.نمی دونم مشکل از کدام ماست.اما یک چیز رو می دونم.یعنی احساس می کنم که می دونم.اینکه این دوران خیلی زود تموم می شود. این چند وقت اصلا حرفی نداشتم که بزنم.الان هم ندارم.یک گوشه کافه می شستم و حرفهای بچه ها رو دنبال می کردم.لذت هم داشت.الان هم اگر زبونم باز شده به خاطر اینکه از یادتون نرم.از یادتون نره که یک خوره فیلم و موسیقی و ادبیات و فوتبال هم بود که از روز اول با شوق و ذوق هر روز وهر شب اینجا پلاس بود.اینجا خیلی چیزها یاد گرفت و بزرگ شد (یعنی داره بزرگ می شه). این حرفی که امیر گفت درباره ظاهر چیزهایی که باهاشون مواجه می شویم، از همون موردهایی که عده ای امیر رو بابتش یک پوپولیست خطاب می کنند.این به نظرم حرف صد در صد درستی که ظاهر به همون اندازه باطن مهم است.ولی بعضی ها این رو نمی فهمند. اون قسمت از پدر به پسر رو که خواندم حس خوبی پیدا کردم.مرسی کافه هم خب یکیش کافه رابرت دنیرو و رفقاش در روزی روزگاری در آمریکا.یکی دیگر هم کافه پیش از غروب و .......... آهان، کافه امیلی و ....... خب کافه ریک هم هست دیگر.یکی دیگر هم بگم؟ یکم عجیبه ولی کنار میکی رورک بودن تو اون کافه کثیف تو اون شهر کثیف در شهر گناه هم لذتی داره ها، نداره؟ نگران ایتالیای عزیز هم نباشید.عادتش که رو اعصابمون پیاده روی کنه.

امير: حقا كه خوره فيلمي. كلي مثال خوب يادت اومد به اين سرعت. ايول.

یه سوال بی ربط

اما جای دیگه ای ندیدم که مطرح کنم

اگر دوستانی هستن که لطف کنن و این سوال من را جواب بدن بسیار ممنون خواهم شد:

آقای حمیدرضا صدر در مجله فیلم (سالهای قبل) بخش سایه خیال را داشتند.

با توجه به اینکه آرشیو ما ناقص است کسانی که آرشیوشان کامل است آیا اطلاع دارند که آقای صدر در سایه خیال یا در بخش دیگری درباره این بازیگران _ مثلا جک نیکلسون - مارلون براندو- آل پاچینو-داستین هافمن- آنتونی هاپکینز - تام هنکس _ و ... مطالبی داشته اند یا خیر و اگر بوده در چه شماره هایی ؟

خیلی دوست دارم نظرش و مطالبش را در باره این بازیگران و هم بازیگران و کارگردانان دیگر بدانم.

کافه زیبا و عجیبی که پاتوق "الکس"{مالکوم مک داول} و برادران شرورش بود.(پرتقال کوکی)

کافه مشکوک فیلم "مستاجر" {همان کافه ای که اگر قهوه بخواهی شیر کاکائو به شما می دهد!}

پاتوق "تونی مونتانا"(صورت زخمی}

فکر کنم بهترین کافه همانی باشد که میزهایش داخل اتومبیل های کلاسیک تعبیه شده و مهماندارش شبیه "مریلین مونرو"است.فقط یادتان باشد که میلک شیک هاش 5دلاریه!

ای مرگ بر من...ای تف بر من... ای خاک مرطوب گیلان بر سر من اگر روزی بخواهم داستایوفسکی بزرگ را ابزار سفسطه قرار دهم.شما مرا نمیشناسید اما خودم که خودم را میشناسم و میدانم که از این تفاخر های بی ربط بیزارم.اما 2 سال است که جمله ناباکوف را در مورد داستایوفسکی در کتاب ارزشمند نویسندگان روس خشایار دیهیمی خوانده ام و هیچ جا نقلش نکرده ام چون فرصتش پیش نیامده.(البته داشتم دق میکردم)اما بهتر از کامنت قبلیم برایش جایی پیدا نکردم.دلیلش را هم گفتم.این جور مواقع اوست که میتواند به دادمان برسد و حالیمان کند که از میان روابط ظاهرا عادی انسانی چه جواهری در میآید.

اما عطص که قاعدتا نباید حرف من را در رابطه با خودش تایید کند اما این را در رفتارش میبینیم و نگاه پر از تحقیرش به پدیده های مردمی مثل فوتبال.و و و ...و اینکه رضای عزیزم.البته که عکس فاکتور مذکور هم صادق است و من البته آنجا نیازی به ذکرش ندیدم.و اینکه عطص قاعدتا اصلا بازرگان را نمیشناسد.ورنه نمیگفت محبوب بچه های دهه 50 بوده و اصلا متوجه تفاوت شریعتی و بازرگان نیست.بازرگان اتفاقا در همین دهه 80 یعنی دهه به قول شما هنرپیشه دوستی و بازیکن سالاری محبوب رسانه ها شده (که در دهه 50 و 60 یعنی سالهای شور و احساسات، بازرگان و اسلافش محلی از اعراب محبوبیت نداشتند.).بازرگان الان محبوب است یعنی در سالهایی که قطبی محبوب است.با صفات مشترکی که یکبار امیر ذکر کرد:"منعطف ، عقلگرا و منطقی..."(تو رو خدا این شباهت ها را پیش خودتان تحلیل کنید.)و این است که وقتی مردم را دست کم میگیریم پذیرش این نکته که برایند فهم عوام اتفاقا چقدر درخشان است برایمان سوء هاضمه بوجود میآورد و نتیجه اش هوچی گری که پای همت و لشکر محمد رسول لله را به میان میکشد(و البته با عرض معذرت دیالوگهای آژانس که اینجور مواقع دم دست ترین و سطحی ترین راه است برای نشان دادن اینکه ما حاج کاظمیم و شما سلحشورید یا حتا آن بچه قرتی که کلید آژانس را داد و یا همه آن ابلهان توی آژانس.)و البته همینها بدیهیاتی است که آدم را به نعره وا میدارند.

این روزنوشت و آن دو نظرسنجی(تعقیب و گریز و کافه) و کامنت رضا و مصطفی و ایتالیا و گل دقیقه 92 ترکیه به سوییس بماند برای کامنت بعدی.فعلا کافه ماطاووس را برایم رزرو کنید.

ببین شهید شد برادرت عدد بده (اون کامنت اولی برام یه وصیت نامه بود) حالا درست ترش این میشه توی مانیومنت ولی در حال پخش سه راه اذری نامجو بعد از تیر خوردن از تارانتینو

وقتي كه بچه بودم

پرواز يك بادبادك مي بردت

از بامهاي سحرخيزي پلك

تا نارنج زاران خورشيد

وقتي كه بچه بودم

خوبي زني بود كه بوي گل مي داد

و اشك هاي درشتش از پشت عينك

با قرآن مي آميخت.

- آه آن روز هاي رنگين

- آه آن روز هاي كوتاه

وقتي كه بچه بودم

آب و زمين و هوا بيشتر بود

و جيرجيرك شبها در خاموشي ماه

آواز مي خواند

وقتي كه بچه بودم

در هر هزاران و يك شب

يك قصه بس بود

تا خواب و بيداري خواب ناكت سرشار باشد

- آه آن روزهاي رنگين

- آه آن فاصله هاي كوتاه