با تمام احترامی که برای دست اندرکاران این سایت به خصوص امیر قادری عزیز قائلم و اشتراکاتی که با سینمای ما دارم از نوشته های و موضع گیری های شما ...بهتر بگویم نمی توانم ارتباط برقرار کنم..البته این یادداشت فرق داشت با سایر مطالب شما انگاری... موفق باشید به هر حال

پيام اخلاقي اين نوشته چي بود؟

خوبي؟احوالت چطوره اين ديالوگت بعد از نمايش شاهكار بود.

میدونید اگه همه مثل اون بچه هه بودند چه اتفاقی می افتاد

هیچ کسی نبود که به اون مصدومین و احیاناً کشته شده ها کمک کنه، بیخیال همه رد می شدند، بی توجه به دستهایی که به سویشان دراز شده

اما خدائیش عکسی که گذاشتید خیلی باحال

فاجعه وقتی اتفاق می افتد که می فهمیم همه ی انچه را هم که سالها به آن فکر کرده ایم همان هیچ بوده است.

كاشكي 1 نفر فقط 1 نفر تو دنياي به اين بزرگي پيدا ميشد و ما ادمها رو به خودمون مياورد.

واقعا خوش به حال بچه ها ماها تا وقتي كه بچه ايم خيلي دوست داريم بزرگ بشيم مثل مامان بابا هامون اما وقتي بزرگ ميشيم تازه ميفهميم كه چه ارزوي وحشتناكي داشتيم حتي خيلي از وقتها مادر پدرهامون هم از يادمون ميرن.

كاشكي هيچ آدمي بدون برنامه ريزي باعث تولد يه نفر ديگه مثل خودش نشه چون شايد با اين كارش گناهي رو مرتكب بشه كه هيچ وقت تو در گاه خداوند بخشيده نشه.

اون بچه غير ارادي اين كارو مي كرد اما چند سال ديگه تحميل مذهب،طرز تفكر قالب و... جاي ا و تصميم مي گيره او هم مثل ما ميشه ،اصلاً تا بحال فكر كرديم اگه بدون تمامي قالبهاي گذشته زندگي كنيم آيا براي وجدان،اخلاق و... باز تعريف موجود را داريم،چرا ما هميشه حس گناه را به دوش مي كشيم ،آيا تعريف اخلاق فردي نيست... ما عادت نكرديم از زندگي لذت ببريم چرا كه هميشه ترسها جلوتر از ما هستند واين در كودك نيست.

در بی خبری مرد چه هشیار و چه مست ....

besyar adae hayajjjjjjjjjjjjjjan angizi shodi va tabrik dooste azizammmmmmmmm