انتخاب اول و آخر من همیشه جیمی هندریکس بزرگ است. تعریف و تمجیدهای ستریانی برایم جالب بود.

هندریکس ساز نمی زد جادوگری می کرد.

به به به آقا مهدی گل گلاب.خوبی شما؟چه خبرا؟چی کارها می کنی؟می دونی چند دفعه اومدم در زدم نبودی؟انشاا... از شر این دانشگاه هم خلاص شدی دیگه؟خب مبارکه.البته شاید برای تو شر نبوده باشه.دو تا روزنوشت گذاشتی که خب دومیش بیشتر حال داد.باعث شد بعد از مدتها یک سر دیگر به این کنسرتهای G3 استاد بزنم.راستش به غیر از دو سه تا از آهنگ ها بقیه اش رو یادم نمیاد.نه این که نشنیده باشم.به اسم یادم نیست.راستی این قسمت روزنوشت ات که نظرت رو درباره فیلمهای تازه ای که تماشا کردی، می دهی خیلی خوبه، ادامه بده.من که خیلی وقت که تو فیلم دیدن تنبل شدم و هیچکدوم از این فیلم ها که گفتی رو هنوز ندیدم.البته دارم یک فکرهایی برای این تنبلی می کنم.

حالا که وقتت آزاد تر شده پس دو تا کار رو باید جدی تر دنبال کنی.یکی این که این کافه رو پر رونق ترش کنی و بیشتر بنویسی.دوم اینکه یک فکر اساسی به حال گرافیک سایت بکنی.نه اینکه الان بد باشه ها، نه.فقط دلم می خواد سایتمون از اینی که هست خیلی بهتر بشه.

" فقط می توانم بگویم تارانتینو روی جلدش نوشته: I love it " به شدت منتظرم کتابم.

مخلصیم.

واقعا فوق العاده بود هندریکس یه جادوگر بودازاینکه این همه تعریف یجا ازش خوندم کلی کیف کردم مرسی

مهدی: موافقم واقعا یک جادوگر بود