خیلی وقت است حال خوب یادمان رفته گاهی می خندیم شاید قهقهه بزنیم ولی لا به لای خنده هایمان دلمان یک جوری گرفته مثل موقعی که منتظر رسیدن زمانی هستی و پا به پا می کنی تا موقعش شود و چقدر تلخ است که وقتی هم می رسی می بینی هنوز نرسیدی!!

بگذارید تکنولوژی کار خودش را کند امروز همه می خواهند این موجود 2 پا را شاد کنند یا شادجلوه دهند هزار تا اسمون ریسمون هم می کنند که روانشناسی مدرن امروز دارد جورش را می کشد البته اگر بشود اسمش را روانشناسی گذاشت!

تولدتان مبارک ...

امیر خان این روزها تو تنها نیستی که حالت خوب نیست

نه تنها با یک فیلم یا موسیقی حالت خوب نمی شه ، حتی یک لحظه ناب پر از آن! در زندگی دیده نمی شود.

تو زندگی همه چیز مثل تکنولوژی دخالت می کنه تا اونجور که دنیا میخوادباشی نه اونجور که خودت می خوای!

افسوس!

سلام.بابا ما تو روزنوشت خودت دنبالت می گشتیم اینجا پیدات کردیم!!آخه رفیق تو همیشه باید اشک مارو دربیاری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ما همه خوبيم امير جان! تا سينما هست واون سكانسهاي محشر و نگاه بغض الودمون :وقتي مالنا زير بغل همسرشو گرفته وداره تو شهر قدم ميزنه. سينما بهشته وقتي كه توي پارادايزو يكي داد ميزنه:خدا رو شكر دارن همديگر رو ميبوسند.....وبهت توتو وقتي ميفهمه كه يادداشتو با دستهاي خودش پوشونده!

چند روز بود میخواستم کامنت بذارم ولی دیدم روزنوشت جدید نیست گفتم شاید اینجا هم تعطیل شده . خوشحالم که دوباره اومدی . در مورد زودیاک باید بگم که من دفعه اول که فیلم رو دیدم یکساعت و چند دقیقه بیشتر از فیلم نگذشته بود که حوصله ام رو سر برد و خاموشش کردم . به نظرم انرژی نداشت و پردیالوگ بود . شب دوم با بی میلی نشستم بقیه فیلم رو ببینم که با کمال تعجب دیدم هرچی فیلم داره جلومیره بیشتر داره خوشم میاد . فهمیدم که با یه فیلم معمولی طرف نیستم و فیلم رو از اول گذاشتم و یه نفس تا آخر دیدم . فکر کنم اگه شش ساعتم ادامه پیدا میکرد تکون نمیخوردم . یه حس عجیبی به آدم میده که تو فیلمهای هالیوودی نیست . یه احساس پوچی و اضطراب تو فیلم هست که تو فیلمهای مشابه وجود نداره . بعضی وقتا هم آدم از اینکه همه سر کارن خوشش میاد . به نظر من تنها نقطه ضعفش فیلمبرداری زیادی تمیزشه که حس دهه هفتاد رو منتقل نمیکنه .

ببین با این که اصولا آدم غمگینی نیستم و از این حرفها، اما اعتقاد دارم که غم احساس اصیل تری است. یعنی معدود مواقعی که غمگینم،احساسم بیشتر کف دستم است. شادی و شنگولی هرچقدر هم که وسیع و هر چقدر هم که واقعی و از دل برآمده باشد،اما ما ((ساختیمش)) ذهنمان قلبمان و این جورجاهایمان ساخته اندش ولی غم خودش هست. می دانی، مطمئنم که نتوانستم حرفم را برسانم. این محدوده واژگان به دهن ما خدمات بی شائبه ای عرضه داشته!

سلام دوست خوب راه دور!

آی که چه دردی داشت اگه دنیا پر بود از آدمهای عجیب و غریب لبخند بر لب که از ترس این تی 200 های قلابی بی هویت فقط و فقط به هم می خندیدند ... و در سر طناب دار هم را می بافتند!

اما بیا از یک زاویه دیگه هم به اش نگاه کنیم ... شاید اینطوری یاد بگیریم در بحرانی ترین لحظه های زندگی یک لبخند کج و گنگ و نامفهوم هم که شده روی لبهامون بنشینه، شاید بخاطر تمام کسانی که همین لبخند بد قواره هم ممکنه نجاتشون بده... همینه دیگه رفیق ... هنوز از کنکاش احمقانه مرده های متنفس دور و برمون رها نشدیم که ماشینها هم از راه می رسند و می گردن در به در دنبال احساساتمون که مبادا یادمون رفته باشه آسمون آبی و شبهای پرستاره و دریا و دورهمی و ... بی خیال درد و مرض و تنهایی و غربت و دغدغه ....

اما تو بخند دوست من! نه از ترس دوربین تی 200 که مبادا کشفت نکنه، که از ترس جماعتی که لبخندت وسط بحبوحه درد و درد و درد نه تنها لبخند از لبشون می بره که هوش از سرشون ... حقه بدی نیست ... اینطوری فقط آدمهایی کشف می شن که از خندیدن نمی ترسن. گور پدر اینکه به خودمون و باقی دروغ می گیم، اونهم به این بزرگی!

چه عجب جناب قادری ، از اینورا ؟؟!!

.............................................

پاراگراف آخر خیلی حسی بود . عینا درک کردم .

سلام وحيد خان. بابا به اين علي باقرلي بكين اين فيلما رو به ما هم بده!!!

سلام رفيق، سرحالم آوردي

اين طور كه مي گويي تكنولوژي بار ديگر گامي در جهت تصنعي شدن ما و حالت هايمان برداشته، مبارك باشد. استاد وعده ديدار بگذار، بدون آپانديس، منتظريم.

داداش وحيد ازت خبري ني.من با ندا موافقم شايد بشه با اين كار بگيم يه ذره مسلمونيم.

یه نقد کوتاه بر فیلم 21 گرم نوشتم اگر بخونیش و نظر بدی خیلی ممنون میشم.

وحید جان سلام. خوبی ؟

این نوشته ات به اشتباه یکی دو روز در کافه امیر گذاشته شده بود که در اونجا نظرم رو دادم. فقط اومدم بگم حیف این نوشته های قشنگت نیست که دیر به دیر آپدیت می کنی؟

خیلی مخلصم.

راستش یه ذره خجالتزدم.چون با اینکه احتمالا جزو اولین کسانی بودم که روزنوشت معرکه ی وحید رو خوندم(شاید باورتون نشه ولی بعد از دفعه ی اول 3-4بار دیگه هم که تو سایت اومدم برای بار چندم خوندمش) خلاصه با وجود همه ی این حرفا تازه دارم کامنت میذارم.شاید دلیلش اینه که وحید خودش انقدر خوب همه چیز رو گفته که من دیگه چیزی برای اضافه کردن نداشتم.شایدم هنوز نوشته انقدر داغ بود که انگار اگه میخواستم براش چیزی بنویسم،بسوزونه!ولی حالا که امیر حالش خوبه(خدا رو شکر و امیدوارم دیگه هیچ وقت به هم نریزه)، حالا که زمان گذشته، حس کردم الان وقتشه و میتونم کامنت بذارم.

این تکنولوژی یه جاهایی بد به کمکون اومده.مثل صبح های زودی که هدفون تو گوشته و میتونی غرق در رویا تو هوای خنک و گرگ و میش صبح قدم بزنی.وااااای که چه کیفی داره!یا مثل موبایل که هر جا باشی میتونی از دوستانت خبر بگیری یا از همه مهمتر اینترنت.همون چیزی که مارو تونسته دور هم جمع کنه.اما...نمیخوام لبخندمون به ضرب و زور تکنولوژی باشه!اگه قراره بخاطر دوربین سونی لبخند داشته باشم،ترجیح میدم که تو عکس نباشم.میخوام همه همون جوری منو در اون لحظه بخاطر بیارن که بودم.گاهی اشک ها و غم ها ارزششون از هزار تا لبخند و قهقهه بیشتره.

هر چند به قول ابراهیمی:"من محتاج آن لحظه های دلنشین لبخندم..."

azizam omidvaram teknoloji ghalam bedad amir aziz berese hokm laghv shavad va ham mihan baz shavad

تکنولوژی همیشه دیر نمی رسد... گاهی اوقات خیلی بی دلیل و مخرب از راه می رسد!

سلام سایت کافه با مطالبی درباره ی سینما و فستیوال های فیلم راه اندازی شد به ما سر بزنید و اگر علاقم مند سینما هستید با ما تبادل لینک داشته باشید . با تشکر بابک تبریزلی.

فقط خواستم به امير و وحيد عزيز سلام برسانم

تقصیر از این گذر دهشتناک زمان است

حل میکند هر انچه را که از سر میگذراند

راهی برای ثبت نمیگذارد

باور کن!

فقط سونی