سينمای ما - نگاهی انتقادی به این روزهای سینمای ایران / مرگ تصادفی یک سینما
شنبه 20 مهر 1387 - 0:39

اخبار:      • گزارش جلسه نقد و بررسی «آقای کیمیایی»؛ / امیر قادری: کیمیایی شان‌اش بالاتر از این است که بخواهد فقط یک روشنفکر باشد      • مروری بر آثار مجید مجیدی، از بازیگری تا کارگردانی      • رادان؛ تهیه کنندگی و بازیگری همزمان؛ / فیلم تازه بهرام رادان پس از «تردید»      • یادداشت نویسنده سایت سینمای ما بر فیلم «آواز گنجشک‌ها»؛ / نقاشي قشنگ هانيه روي گچ پاي كريم آقا      • گفتگویی با مهناز افشار بازیگر فیلم «دعوت»؛ / مادرم بعد تماشای فیلم گفت خوب بازی کردی؛ ولی تا آخر فیلم نبودی!      










نظر سنجی

شما کدام سریال ماه مبارک رمضان را بیشتر پسندید؟




سينماي جهان
عکس‌ها و پوستر فیلم جنجالی تام کروز
تام هنکس در وسترن تازه بری لوینسون
دیوید کراننبرگ احتمالا کارگردان، دنزل واشنگتن احتمالا بازیگر
کتی هولمز در تئاتر و تلویزیون
کوین کاستنر در «دورهام»، بیست سال بعد
فارست ویتاکر فیلمی درباره لوییس آرمسترانگ می‌سازد
جشنواره مراکش به کارگردان‌ ملی‌اش ادای دین می‌کند
سینمای روسیه صد ساله شد و پوتین 64 ساله/ پوتین به سینمای روسیه کمک مالی کرد
ماجرای ترور آبراهام لینکلن به تصویر کشیده می‌شود
آفریقا نماینده‌اش را به اسکار فرستاد، ویتنام از قافله جا ماند
خاکسترنشین‌ها (یادداشت کِنِت توران -لوس آنجلس تایمز- بر فیلم «4 ماه،3 هفته و 2 روز» ترجمه پیمان جوادی)
آخرین کار پل نیومن بزرگ یک مستند حیات وحش بوده نه انیمیشن «ماشین‌ها»


دعوت


  (200 رأي)

کارگردان:
ابراهیم حاتمی کیا
-------------------------------------
آواز گنجشک ها


  (80 رأي)

کارگردان:
مجید مجیدی
-------------------------------------
کنعان


  (154 رأي)

کارگردان:
مانی حقیقی
-------------------------------------
نسکافه داغ داغ


  (33 رأي)

کارگردان:
علی قوی تن
-------------------------------------
سه زن


  (75 رأي)

کارگردان:
منیژه حکمت
-------------------------------------


پربیننده ترین اخبار هفته
 یادداشت امیر قادری درباره جواد خیابانی که بازی دربی این هفته را گزارش کرد؛ / این اسم‌اش آدم فروشی نیست آقای ضرغامی ...
 پس از برگزاری مراسم فرش قرمز «مجموعه دروغ‌ها» صورت گرفت / گزارش خبرگزاری ایلنا از تمام جنجال‌های اطراف گل‌شیفته فراهانی و واکنش اخیر دو روزنامه به اتفاق اخیر...
 در واکنش به سوء استفاده‌های موجود در فضای اینترنت؛ / محمدرضا گلزار به مراجع قانونی شکایت می‌کند...
 گفتگویی با مهناز افشار بازیگر فیلم «دعوت»؛ / مادرم بعد تماشای فیلم گفت خوب بازی کردی؛ ولی تا آخر فیلم نبودی!...
 وقتی جواد خیابانی از اینگمار برگمان مثال می‌آورد؛ / پاسخ جواد خیابانی به نقد اخیر امیر قادری/شما نماینده نسل‌تان نیستید آقای قادری...
 'گزارش پشت صحنه اخراجی‌های 2؛ / جواد رضویان زیادی شلوغ می‌کند!...
 و خیابانی که جواب مخالفان‌اش را داد؛ / حتی دشمنان‌ام را دوست دارم!...
 گفت‌وگو با ترانه عليدوستي؛ بازيگر فيلم «كنعان» / «قرار نيست تكليف شما با خودتان روشن شود»...
 فهرست بازیگران و خلاصه داستان؛ / ستارگان سینمای ایران در سه طبقه عمارت فیلم جدید حسن فتحی...
 یادداشتی بر فیلم «کنعان»؛ ساخته‌ مانی حقیقی / کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان؟! ...
 ریویوی نویسنده «سینمای ما» بر فیلم «دعوت» / بی انصاف...
 تازه‌ترین گزارش از فروش فیلم‌های اکران؛ / «دعوت» در سه روز صد میلیون را رد کرد...
 یادداشت حسین معززی‌نیا درباره گزارش‌های جواد خیابانی و سریال‌های ماه رمضان؛ / روز حسرت...
 مرور کارنامه محمدرضا فروتن به بهانه حضور متفاوت او در فیلم «دعوت»؛ / رمانتیک خشن...



گزارش
 گزارش جلسه نقد و بررسی «آقای کیمیایی»؛ / امیر قادری: کیمیایی شان‌اش بالاتر از این است که بخواهد فقط یک روشنفکر باشد...
 گفتگویی با مهناز افشار بازیگر فیلم «دعوت»؛ / مادرم بعد تماشای فیلم گفت خوب بازی کردی؛ ولی تا آخر فیلم نبودی!...
 تازه‌ترین گفتگوی استاد به همین بهانه در سایت «سینمای ما»؛ / یک فیلمساز اسکاتلندی: انتظامی، شون کانری سینمای ایران است ...
 یادداشت امیر قادری درباره جواد خیابانی که بازی دربی این هفته را گزارش کرد؛ / این اسم‌اش آدم فروشی نیست آقای ضرغامی ...
 گفتگوی محمدرضا گلزار با هادی ساعی؛ / رفته بودم برای طلا......
 گزارش اكران هفته دوم مهر 1387 / «همیشه پای یک زن در میان است» به يك ميليارد رسيد؛ «دعوت» و «نسکافه داغ داغ» خوب شروع كردند...
 همراه با سريال‌هاي شبانه ماه رمضان- 9: / پشت‌صحنه سريال «هيچ‌كس»: «از زمين كه به آسمان نمي‌بارد!»...
 به یاد پل نیومن بزرگ / چند عکس؛ یک دنیا خاطره...
 اختصاصی سینمای ما؛ / عکس‌های بهرنگ علوی از اجرای سمفونی «این فصل را با من بخوان»...

آرشيو...



نگاهی انتقادی به این روزهای سینمای ایران
مرگ تصادفی یک سینما
مرگ تصادفی یک سینما


سینمای ما - اردوان تراکمه: سینما همچون هر پدیدة فرهنگی و هنری دیگری رابطة ناگسستنی با سیاست، اقتصاد، ایدئولوژی و... دارد؛ به‌خصوص که در جهان معاصر هر چه جلوتر می‌رویم سینما نقشش به‌عنوان هنر کمتر و کمتر و به‌عنوان رسانه بیشتر و بیشتر می‌شود. این امر شاید به این خاطر باشد که امروزه ما در واقع در عصر «پسا سینما» زندگی می‌کنیم، که به نوعی از ویژگی‌های دوران سرمایه‌داری متأخر است. همان عصر ارتباطات و اطلاعات معروف، که سینما را به‌خاطر قابلیت‌هایش تبدیل به رسانه‌ای در کنار تلویزیون، روزنامه و... کرده است، و از طرفی با نگاهی به هالیوود یک بازی هیجان‌انگیز در کنار پلی‌استیشن شده است؛ که همة این‌ها وظایف ایوئولوژیک کاملاً مشخصی را ایفا می‌کنند. سینما به گفتة گُدار «همیشه فرزند بورژوازی بوده است». زمانی فرزندی ناخلف بود که حتی گاهی اقتدار پدر را زیر سؤال می‌برد، اما امروزه سینما خودِ بورژوازی است. او دیگر فرزند نیست که خود پدر است. سینما دیگر نقشی همچون تلویزیون، فرهنگ، و ایدئولوژی دارد، که این‌ها همه بخشی از جهان سرمایه‌داری زیبای ماست، با تمام جنگ‌هایش، قحطی‌هایش، قتل‌عام‌هایش، نابرابری‌های افزاینده‌اش. پس ادعای گُدار در مورد مرگ سینما شاید پر بیراه نباشد. در چنین شرایطی نمافصل‌های بلاتار یک چپ‌گرای ضدسرمایه‌داری را خیلی بیشتر از یک چپی دهة 60، که فیلم‌های گلوبر روشا را می‌دید به هیجان می‌آورد.
وقتی نوبت به ایران و در واقع سینمای داخلی می‌رسد به راستی چه باید گفت؟ سینمای ایران؟ آیا ما واقعاً دارای یک صنعت-هنر مشخص و تعریف شده هستیم؟ وقتی از خیابان‌های شهر گذر می‌کنید و نگاهی به فیلم‌های روی پرده می‌اندازید چه احساسی به شما دست می‌دهد؟ سینمای ایران دیگر تبدیل به کالایی بی‌مصرف و بی‌ارزش شده است، که حتی از منظر سرمایه‌دارانه هم هیچ سودی را عاید سیستم نمی‌کند. کالای فرهنگی بی‌طرفداری که البته وظایف ایدئولوژیکی که به آن محول شده است را به خوبی انجام می‌دهد. فیلم‌های ما به نازل‌ترین سطح ممکن سقوط کرده‌اند؛ غرق شده در باتلاق ابتذال و سطحی‌نگری. سینمایی که تفکر و جذابیت را به نفع طنزی بی‌مایه و سطحی، قصه‌هایی کلیشه‌ای و نخ‌نما شده و بازیگرهایی فاقد جذابیت فدا کرده است، بازیگرانی‌که حتی اطلاق بازیگر به آن‌ها توهین به بازی و بازیگری است. همه چیز غلط است؛ زاویة دوربین غلط است، قصه‌ها خوب نیست، بازی‌ها خوب نیست، مونتاژ فقط به معنای چسباندن به‌کار می‌رود و این سینمایی است در ستایش حماقت. دیگر در این فیلم‌ها هیچ چیزی را نمی‌بینیم و البته آن‌ها هم همین را می‌خواهند، هیچ. وقتی از فیلم‌های روی پرده مثل انعکاس، زن‌ها فرشته‌اند، تیغ‌زن و... صحبت می‌کنیم باید آن‌ها را فقط به‌عنوان کالاهای فرهنگی مبتذل و ایدئولوژیک در نظر آوریم و حرف از زیبایی‌شناسی، ژانر، فرم، روایت، محتوا و شیوه‌های تحلیل در مورد این فیلم‌ها کاری عبث و خنده‌دار است. این به اصطلاح سینمای تجاری، مبتذل و بی‌محتوا چنان ضعیف و بی‌ریشه است که حتی عامه‌پسند هم نیست و عام‌ترین تماشاگران را هم به خشم می‌آورد. چه ما فیلم‌ها را به‌عنوان یک هنر والا و ناب در نظر آوریم چه صنعتی سودآور تلقی کنیم مدت‌هاست که فیلمی روی پرده نداشته‌ایم. از طرفی سینمای روشنفکرانة ما هم که باید در مقابل این وضعیت حرکتی انجام دهد کاملاً در محاق فراموشی فرو رفته است و حتی از گزند ابتذال حاکم هم در امان نمانده است. نگاهی به کارنامه مهرجویی از «هامون» تا «علی سنتوری» خود گواهی است بر این ادعا. تقوایی گوشه‌نشین شده است. بیضایی دائماً در حال حذف شدن است. کیمیایی را دیگر بهتر است فراموش کنیم، که این هم به نقع خودش است و هم به نفع ما؛ چون با این کار می‌توانیم هنوز از «قیصر»، «رضاموتوری» و «گوزن‌ها» لذت ببریم. اوضاع سایر مؤلفان همچون فرمان‌ارا و... هم بهتر از این نیست. آن‌ها هم دیگر همان «پاپابزرگ»‌های معروف به ته خط رسیده‌اند؛ سردرگم، گیج، تکراری، ترسو و بدون درکی درست از شرایط. از طرفی شاید تنها مؤلف کماکان در بورس ما، عباس کیارستمی، هنوز نقطه امید ما باشد. که به‌راستی چنین است، سینمایی تجربه‌گر، پویا، ضد جریان و پیشرو که در کنار دیگر فیلم‌سازان آوانگارد جهان همچون هانکه، برادران داردن، فون‌تریه، کن لوچ و... در مقابل زباله‌های بازیافت شدة هالیوود مقاومت می‌کنند. اما در تحلیل نهایی کیارستمی هم باید کنار گذاشته شود. او بیش از هر چیز در جامعة نمایشی جهانی شدة ما به یک کالای لوکس فرهنگی تبدیل شده، روشنفکری برج‌عاج نشین که در ویترین موزه‌های هنر مدرن دنیا دائماً به نمایش گذاشته می‌شود؛ با سوژه‌هایی اومانیستی، انسانی و لوکس. سینمایی لطیف و کودکانه که حتی پوچی هراس‌انگیز پدر معنوی‌اش، سهراب شهیدثالث، را هم ندارد. فیلم‌سازی که حتی در قبال سانسور فیلم‌هایش هیچ موضعی نمی‌گیرد. سینمای کیارستمی با تمام تجربه‌گرایی‌اش در نهایت در بعد داخلی ادامة همان سینمای بهداشتی و در قرنطینه فرورفتة تجاری ماست. سینمایی به شدن سیاست‌گریز که انگار در هپروت به سر می‌برد و نه در روی زمینی در جهان سوم، خاورمیانه، ایران با تمام بحران‌ها، جنگ‌ها، انقلاب‌ها و تضادها که به واقع چهار راه حوادث جهان کنونی است. ویروس کیارستمی بخش زیادی از فیلم‌سازان جوان ما را هم به خود آلوده کرده است. خیلی سخت است که دانشجوی سینما باشی و مورد آماج‌ کیارستمی قرار نگیری. نسل سومی‌ها هم که کاملاً بی‌دفاع، بدون پشتیبان و دائماً در حال سانسور و حذف دولتی هستند و در این اوضاع فیلم‌هایی مثل «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» دیده نمی‌شوند. در این شرایط ظهور نسلی جدید از فیلم‌سازان روشنفکر، پویا و با ایده‌هایی تازه در فرم و منظر (به قول گلوبر روشا دوربینی در دست و ایده‌هایی در سر)، و با درجة حساسیت بالا به مسائل سیاسی، اجتماعی و حتی روزمرة ما، بعید به نظر می‌رسد. سینمای ما دیگر ادامة سریال‌های تلویزیونی‌مان شده است. انگار قسمت بعدی همان سریال دیشب است. فقط با ابعادی بزرگ‌تر و در سالن تاریک و عموماً خالی. مملو از فضاهای داخلی، همه چیز از مونتاژ و زاویة دوربین گرفته تا بازی و قصة، تلویزیونی شده است. و به راستی هیچ جنبة سینماتیکی در این فیلم‌ها دیده نمی‌شود. رفتن به شهر و خیابان در فیلم ایرانی گناه محسوب می‌شود. خیابان منطقة ممنوعه‌ای است که رفتن به آن با منعی بزرگ از پدر مواجه می‌شود. خیابان ضمیر ناخودآگاه سینمای ایران است. و این ناشی از همان فرار از تاریخ، سیاست، اجتماع و... در سینمای ماست. ما هنوز که هنوز است شهری مشابه آن‌چه در «خشت و آینه» دیدیم دیگر ندیدیم. تصور این‌که دوربینی ایرانی بی‌پروا و آزاد و مشوش به شهر برود و انسان شهری را تصویر کند کاملاً دور از ذهن است. ما مدت‌هاست که دیگر فیلم‌هایی نظیر «خشت و آینه»، «گاو»، «چشمه»، «رگبار»، «ناصرالدین‌شاه، آکتور سینما»، و فیلم‌هایی دیگری از این دست را ندیده‌ایم. دیدن فیلم مشابه‌ای با تجربه‌گری مسحور کنندة «مغول‌ها»ی کیمیاوی کاملاً غیر قابل تصور است. هیچ سبک و قدم پایداری در سینمای مستند ما دیده نمی‌شود. این است وضعیت سینمای ما، سیاست ما و دنیای ما. اکنون یک «چه باید کرد» حیاتی با ضرورتی تاریخی مهمتر از هر زمان دیگری رو به روی ماست. سینمای ما مدت‌هاست که مرده است. شاید امیدی نباشد، ولی هنوز می‌توان گفت: «چه باید کرد؟»



منبع خبر : سینمای ما
دوشنبه,31 تیر 1387 - 5:7:46

اين مطلب را براي يک دوست بفرستيد صفحه مناسب براي چاپگر
آرشيو

نظرات

mohsen
دوشنبه 31 تير 1387 - 5:57

همه دارن می گن سینمای ایران داره پیشرفت می کنه ولی مثل اینکه شما با این سایت چرت و پرتتون دارید فاز مخالف می زنید!!!

amir
دوشنبه 31 تير 1387 - 11:46

به نظر من هم بهتره شما درباره کیمیایی حرف نزنید...

تازه اگر شما از حکم لذت نمی برید بهتره قیصر و گوزن ها رو هم فراموش کنید.

این بهتره...

رضا بهروز
دوشنبه 31 تير 1387 - 17:37

من هم با امیر موافقم و معتقدم منتقدی که زیبایی ها و ارزشهای فیلمهایی مثل سرب، دندان مار، ردپای گرگ، سلطان و حکم رو نبینه یا بخواد ندیده بگیره، منتقد نیست و بهتره زحمت تحلیل کردن اوضاع این روزهای سینمای ایران رو به خودش نده.

اگر این نظر رو نخواستید تایید کنید دست کم به گوش نویسنده این مقاله برسونید.

soltan
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 2:56

هر کسی این حق رو ندازه واسه سلطان کیمیایی اظهار نظر کنه.این دفعه آخرتون باشه. ...... کیمیایی تاج سر ماست......

nima eshghe kimyayi
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 3:37

mage nemidonid sohbat dar morede kimyayi makhsose bozorgast

pas kocholoha saket....

albate harki az soltan sohbat kone mikhad bozorg beshe dige pas to ham biya vasat

to ke eteraz dandane mar va sorb ra film nemidoni boro hamon zanha fereshte hand bebin

aghayi ke reza motori ra tayid kardi vali jaebe eteraz dandane mar sorb va hatta dash akol va khak az in film sad barabar behtare va mersedes ham az in film balatare reza motori behroz va dilaoghayi klisheyi dasht vali bazam dame kimyayi gam ke filmesh shahkar bod tamame filmash

be omide filme jadidesh va koriye cheshme hasodaye kocholoyi chon shomaha

kimyayi behtarin kargardane siasi va ejtemayi va dar eynehal kolle iran

2 filme avale cinema male ost

gheysar va gavaznha

شیما
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 12:47

خواهشا شما دیگه از کیمیایی صحبت نکن...

قیصر و گوزنها دو فیلم اول تاریخ سینمای ایران

اعتراض و دندان مار از بهترین قیلمهای بعد انقلاب

قربون کیمیایی که براش جون میدم کاپولا و کارگردانهای جهان ابهت و قیافه را باید از او یاد بگیرند.

پیمان
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 12:49

ففط کیمیایی

دیگه از کیمیاای این جوری ننویسی ها

راستی تو همونی نیستی که گفتی تارانتینو آشغال میسازه؟؟؟؟

بابا شماها دیگه کی هستید؟؟؟؟؟؟؟؟

منتقد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟..............

استغفراللله

فقط سلطان استاد کیمیایی

امید
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 13:5

کیمیایی خدای سینما و گادفادر همه هست

درود بر تو حکم و سرب تو یه کلاس از سینمای ایران بالاتر و مخصوص هنر توست

vida
سه‌شنبه 1 مرداد 1387 - 13:44

naghd pazir bashid.moteaseb budan az mantegh be dur ast

رهگذر
سه‌شنبه 8 مرداد 1387 - 10:33

راستش من مانده‌ام که چند درصد از مخاطبین شما اصلا حرف‌های شما را گرفتند. بیش‌تر نظراتشان شبیه یک شوخی است. والا به خدا با این ملت هدایت حق داشت خودش را خفه کرد. ما هم قسطی زنده‌ایم. اما در مورد مطلب شما. من یک بیننده‌ی ساده‌ی سینما هستم. نگاهم تخصصی نیست اما تا آن جا که دارم می‌بینم انگار حرف شما با این که تلخ است اما درست است و این اتفاق نه فقط در سینما که در ادبیات ما هم افتاده. یعنی اصولا استانداردهای ما را پایین آوردند. به مرگ رسیدیم و به تب راضی شدیم. برای ادبیات راهی هست. ادبیات زیر زمینی. موسیقی هم به زور خودش را دارد می‌کشد اوضاعش هم به تر است از هنرهای دیگر. اما خب سینما به مخاطب زنده است یعنی باید که تولیدش را یک جایی به پول تبدیل کند و وقتی قرار باشد فیلمی اکران نشود...دیگر یعنی عملا به خاک سیاه نشستن...مخملباف و کیارستمی و آن‌ باقی که متفاوت هم کار می‌کنند که به ما تعلق ندارند یعنی اگر آن کارها در حد گسترده توی کشور خودمان اکران نشودفایده‌ای ندارد...تاثیری ندارد. یعنی هیچ اتفاقی نمی‌افتد و مردم می‌روند دست بالاش علی سنتوری را قاچاقی می‌بینند. حقیقت این است که من چشمم آب نمی‌خورد که بشود کاری کرد. کاش می‌شد کند و رفت.

اضافه کردن نظر جدید
:             
:        
:  



module-htmlpages-display-pid-97.html



             

استفاده از مطالب و عكس هاي سايت سينماي ما فقط با ذكر منبع مجاز است | عكس هاي سایت سینمای ما داراي كد اختصاصي ديجيتالي است

كليه حقوق و امتيازات اين سايت متعلق به گروه مطبوعاتي سينماي ما و شركت پويشگران اطلاع رساني تهران ما  است.

مجموعه سايت هاي ما : تهران ما ، مشهد ما ،  سينماي ما ، تئاترما ، خانواده ما ، دانش ما