سينماي ما - -نقدهاى سينمايى در دهه ۶۰ چنان بر فروش فيلم هاى روى پرده تأثير گذار بودند كه سينماگران بيش از هر چيز ديگرى از منتقدين مى ترسيدند. در سال هاى آن دهه با اين كه تعداد مجلات تخصصى سينمايى از يك يا دو نسخه تجاوز نمى كرد اما منتقدانى در همين يكى- دو نشريه قلم مى زدند حرف و نظرشان براى بسيارى حجت بود و با تكيه بر نقدهاى آنان فيلم هاى اكران شده را انتخاب مى كردند.در سال هاى اخير جوانان علاقه مند به سينما كه اطلاعاتى هم درباره اين هنر دارند، با ورود به عرصه نقدنويسى در مطبوعات باب تازه اى در اين زمينه گشوده اند. هرچند نمى توان تمامى نوشته هاى اين گروه از علاقه مندان را نقد سينمايى دانست و آن را در جرگه نقدهاى معتبر به حساب آورد اما تنى چند از آنان توانسته اند به خوبى جاى خود را در ميان برگزيدگان اين حرفه باز كنند و نقدهاى درخور توجه جامعه سينمايى و مطبوعاتى بنويسند. احمد طالبى نژاد منتقد و مدرس سينما وضعيت نقدنويسى را متأثر از سينما مى داند. او نسل جديدى را كه وارد عرصه نقدنويسى ايران شده بى تأثير در جريان سينماى ايران مى داند و مى گويد: «نسل جديد به پيروى از موج نو سينماى فرانسه از جمله گدار و تروفو مى خواستند با نقدهايشان، سينماى ايران را متحول كنند. نزديك به ۱۰ سال از ورود اين جوانان به اين عرصه گذشته اما هنوز اتفاقى نيفتاده است.» با اين حال طالبى نژاد معتقد است در ميان اين جمع جوانان منطقى و آگاه هم حضور دارند كه نمى خواهند يك شبه ره صدساله بروند و عاشقانه و معقول درباره سينما مى نويسند. شهرام جعفرى نژاد منتقد و سردبير ماهنامه «صنعت سينما» وضعيت نقدنويسى در مطبوعات را چندان رضايتبخش نمى داند و مى گويد: «تكثر و تنوع بى رويه در مطبوعات سينمايى باعث شده نقدهاى باارزش چندان به چشم نيايد و در ميان نقدهاى ديگر ناديده گرفته مى شود. طبيعتاً هيچ كس موافق محدوديت نيست اما در دهه ،۶۰ هفت تا هشت منتقد در يك نشريه تخصصى سينمايى با ديد و سبكى مشخص مى نوشتند و مطالب آنان بازتاب بسيارى پيدا مى كرد اما از دهه ۷۰ به بعد به دليل افزايش مطبوعات سينمايى چند نمونه نقد خوب هم در ميان انبوه مطالب گم شده و ديده نمى شود.» او تكثر در مطبوعات سينمايى را بدون برنامه ريزى مى داند و معتقد است در حال حاضر ۲۰ تا ۳۰ نشريه سينمايى شبيه هم هستند و بسيارى از مطالب آنان تكرارى و شبيه به هم است : « در حال حاضر تنها تعداد اسم و امضا زياد شده است و همه مثل هم مى نويسند، در حالى كه بايد نشريات كامل كننده يكديگر باشند و در اين ميان مطالب خوب به سختى ديده مى شوند و بازتابى ندارند، متأسفانه به دليل تكثر و تنوع برنامه ريزى نشده هيچ هماهنگى بين نشريات وجود ندارد و حرفه اى ها كه به دنبال شهرت نيستند به دليل اين كه مطالب آنان بازتاب خوبى ندارد، دلزده شده و ديگر حاضر به فعاليت در مطبوعات سينمايى نمى شوند.» اما امير قادرى منتقد سينما نقد سينمايى در ايران را يكى از مهم ترين ژانرهاى ادبى مى داند و معتقد است: «با وجود همه كمبودها و گرفتارى ها، نقد فيلم در ايران به دليل سابقه سنتى و دلايل ديگر كه جاى گفتن آن اينجا نيست، يكى از پر طرفدارترين ژانرهاى ادبى در ايران است. يعنى نقد فيلم همچنان خواننده و مخاطب خاص خود را در ايران دارد، طورى كه مى توان گفت هنوز قدرت نقد فيلم از شعر روز هم بيشتر است. همانطور كه سينما هنر زنده ترى نسبت به ساير هنرها در كشور ماست. يعنى نقد فيلم نه فقط از نقد ادبيات، رمان، شعر و موسيقى تأثير بيشترى دارد كه شايد در مواردى هم از خود موسيقى و رمان تأثير بيشترى داشته باشد كه اين مسئله براى منتقد و مخاطب ايران فرصت كميابى است و بايد آن را حفظ كرد.» با اين حال اين منتقد سينما وضعيت نقد نويسى در مطبوعات ايران را به دو دليل چندان رو به راه نمى بيند و مى گويد: «حجم زياد مطبوعات و صفحات خارجى و اينترنتى بيش از توانايى نيروهاى زبده عرصه نقد نويسى است. در چند سال اخير ورود به مطبوعات آسان و راحت شده و به همين دليل طيف وسيعى كه شايد هنوز بايد خواننده مى بود به عنوان منتقد وارد صفحات سينمايى شده اند، در نتيجه استاندارد هاى كارى پائين آمده است. اما به رغم مشكلات و معضلاتى كه در عرصه نقدنويسى سينما و مطبوعات وجود دارد، قادرى به آينده «اين حوزه اميدوار است: "...و با تمامى اين مشكلات نقدنويسى سينمايى در ايران با قدرت شور و شعف بسيار به راه خودش، ادامه مى دهد و همچنان از مهم ترين، تأثير گذارترين، خواندنى ترين و مورد استقبال ترين محصولات رسانه اى است كه آينده‌اش در اينترنت شكل مي‌گيرد. جايي كه به قول جاناتان روزنبام خوره‌هاي فيلم حكومت مي‌كنند و نه منتقدان."

گلاويژ نادرى