من از وقتی که یادم میاد عاشق سالن تاریک سینما و تماشای فیلم بودم، هرچند خیلی از موضوع فیلم تو اون سن و سال سر در نمی اوردم!

اما اولین باری که تو سینما گریه کردم ، موقع دیدن فیلم کلاه قرمزی و پسرخاله بود ، اونم وقتی که آقای مجری سر کلاه قرمزی داد کشید و کلاه قرمزی هم گل و بهش داد و رفت....

هیچ وقت تو زندگیم انقدر از تاریکی لذت نبرده بودم. چه خوب بود که کسی اشکام و نمی دید و راحت قادر بودم بغضی رو که گلوم رو گرفته بود با اشک آرومش کنم.

شاید اولین بار در زندگیم بود که برای ناراحتی یه نفر دیگه ( کلاه قرمزی )، گریه می کردم ....

cinema paradiso....gerye karadam havar ta

کیه که واسه نیاز و سکانس علی خیلی مرده ,خیلی مرد_ بچه های آسمان و پاهای زخمی علی توی حوض _ تب کردن های کلاقرمزی _ سوته دلان _ مادر _پایان دندان مار یا اصلا همین آخریا با قربانی شدن محسن عاشق حکم حداقل گوشه چشمش تر نشده باشه؟

آژانس شیشه ای

ارتفاع پست

هامون

به همین سادگی

سنتوری

قارچ سمی

میم مثل مادر

پاداش سکوت

قسمت آخر مرد هزار چهره

آب و آنش

خانه ای روی آب

ستاره می شود

آواز گنجشک ها

بید مجنون

اعتراض

و.....................

من سر اون صحنه ی سنتوری که علی به معتادا سوسیس می داد کلی گریه کردم!

من سر دختر دایی گم شده از اون جایی ش که مروارید علی رو می بره بالا تا آخر فیلم زار زار گریه می کردم.

من آخرای سنتوری و گیلانه گریه کردم. البته میم مثل مادر هم بود.

جادوی سینما ان قدر عجیب است که با بعضی از فیلم ها اشک و بغض نا خود اگاه به سراغ ادم می اید جدا افتاده با بازی جیمز میسن از ان فیلمهایی هست که هر بار که می بینم سکانس هایی از ان را با بغض نگاه می کنم سیرک اثر ماندگار چاپلین سامورایی داستان ادل ه ریش قرمز بچه رزماری تنگنا راه کارلیتو دیوانه از قفس پرید (جک نیکلسن) دالان سبز گاو داستان کوتاه در باره ی عشق(کیشلوفسکی) سارا 25 سنت (با بازی ال پاچینو) لیلا مخمصه سنتوری شوکران بی خوابی و ...

این فیلم ها و فیلم هایی که یادم نیست سکانسهایی داشته اند که نا خود اگاه بغض داشتم و گاهی ارام اشک ریخته ام کمتر اشک ریختم و بیشتر بغضم را توی گلو ارام ارام خورده ام .

farshid

منم به شدت با اقای ایرج کریمی موافقم.

تنها فیلمی هم که تا حالا واسش گریه کردم یعنی به شدت گریه کردم مسیر سبز بوده و بس.

سینما پارادیزو- از کرخه تا راین- میم مثل مادر- سنتوری- مسیر سبز - غریبانه

البته شدت احساسات آدم به حس و حالش، به سواد سینمایی اش و سانتی مانتالیزم اثر هم بستگی داره ولی سر سینما پارادیزو- نسخه تلویزیونی اش واقعا حالم بد شد و با 1900 هم بغض کردم.

من بیشترین گریه هایم رو در شاهکارهای میم مثل مادر و قارچ سمی و ارتفاع پست کردم

در خارجی ها هم

روزی روزگاری در امریکا (هنوزم که هنوزه یاد بعضی از سکانس هاش میفتم مو به تنم سیخ میشه )

من تا اونجایی که یادم میاد سر فیلم رنگ خدا بغضم ترکید و گریه کردم.والبته برای سکانسهایی از فیلم بچه های آسمان

حالا کی به گریه کردن های شما کار داره ؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! اصلا گریه کردن ها شما به درد کسی می خوره ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ مگه فیلم هندیه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

manam sare masire sabz gerye kardam. ba kheili door kheil nazdik

بوی پیرآهن یوسف-اون صحنه ای که بر سر خیابان ها پارچه های آزادی اسیران رو زده....و صحنه ی زیبای صحبت استاد علی نصیریا با پسرش....

مادر(كل فيلم)

سينما پاراديزو(صحنه هاي آخر فيلم)

سنتوری آکواریوم قرنطینه

میم مثل مادر:دو سکانس آواز خواندن بچه های معلول- سکانس وارد شدن مادر در حالی که با یک آمپول یازگشته و آثار بیماری عود کرده و رد و بدل شدن این دارو بین مادر و فرزند... کلاه قرمزی و پسر خاله:سکانس پایانی و قبل از پیدا شدن کلاه قرمزی در زمانی که آقای مجری با خودش خلوت کرده.... بوی پیراهن یوسف:سکانس قبرستان که علی نصیریان با پسر درد و دل میکنه نه با انکه در قبر است و لحظه جاودانه ای که میگه: منکه میدونم این تو نیستی...این تو نیستی...( اگه بخوام همش و بگم نمیتونید تا اخر متن و بخونید...)

من تنها فیلمی که خیلی سرش گریه کردم مسیر سبز بود

رقص غم انگيز و شادي حزن آلود محمد رضا فروتن در تولد دخترش توفيلم شب يلدا.

اتوبوس شب .... ميم مثل مادر...كلاه قرمزي (براي اولين بار)

در این مورد با آقای کریمی مخالفم! من با دیدن فیلمهای ظاهرا غمگین و گریه دار « خارجی » ، خنده ام می گیرد!!!!

بی اغراق ، بیشترین اشکهای زندگیم را به خاطر آثار حاتمی کیا ریخته ام!!! در هنگام تماشای *دیده بان* و *از کرخه تاراین* بسیار اشک ریختم. و هیچگاه یادم نمی رود که از آغاز تا انجام *آژانس شیشه ای* و *ارتفاع پست* انقدر گریستم که همه چهره و روسری ام از اشک خیس شده بود!!! و از شدت بغض ، داشتم خفه می شدم!!!

در بین سریالهای ایرانی: برخی صحنه های *خاک سرخ* و *حلقه سبز* بسیار تأثیرگذار ، تکان دهنده و اشک آور بودند. در *مدارصفر درجه* هم برای سکانس های « تیرباران ماریا و اشمیت » ، و « خوکشی زینت » ساعتها می گریستم. همچنین برای صحنه پایانی *شب دهم*.

فرار از تله . گوزنها

از کرخه تا راین . آژانس شیشه ای . درخت گلابی . دو زن . نسل سوخته . سگ کشی . نیمه پنهان . ارتفاع پست

پس کلاه قرمزی چی شد ؟ یعنی هیشکی برا کلاه قرمزی گریه نکرده ؟ من که خیلی گریه ام افتاد !

سینما پارادیزو، بادبادک باز، پشت پرده ی مه، میم مثل مادر و ... هم هستند البته.

کلاه قرمزی چی شد ؟ یعنی هیشکی برا کلاه قرمزی گریه نکرد ؟

من بعد از ديدن فيلم اخرجى ها خيلى گريه كردم، آنجا كه فهميدم چه پول مفتى را خرج بليط كردم

من برای فیلم مادر علی حاتمی وقتی که اکبر عبدی میگه مادر مرد

- میم مثل مادر - گرین مایل(مسیر سبز) خیلی گریه گردم.

man avvalin bar dar cinema paradiso va baad dar cafe setareh geryam gereft.. binahayat taasir gozar bood.

من سر مدرسه ی راک به شدت عر زدم.واسه ی اون دختر سیاهپوسته که تک خون بود.آخرین مورد هم بادبادک باز بود .خدا لعنتش کنه چند تا سکانس بود که نمیتونستم جلوی زار زدنمو بگیرم

mim mesle madar

موارد خيلي زياده ولي 1-scarface سكانسي كه آل پاچينو شب بعد از كشتن رقيبش ميره پيشه ميشل فايفر... 2-شاهكار قدر نديده و بي بديل تاريخ سينما: a postman always twice ringing

faghat avakhere m mesle madar...

mim mesle madar.gilane. santori.botik man to in filma gerye kardam

سکانس اول و آخر هامون

سراسر به همین سادگی

سکانس آخر نیاز

سکانس تهران قديم درشاید وقتی د یگر

سکانس زندان آخرمارمولک

سکانس آخرخانه ای روی آب

بوتيک

قسمت آخر مرد هزار چهره---سکانس خود کشی لعيا زنگنه در مدار صفر درجه

بای سيکل ران

من واسه اون سکانس خون بازی که باران لای گِل و لجن دنبال مواد می گشت!

فیلمهای اشک انگیز ایرانی بیشتر طنز ناخواسته میشن

من در سکانس پایانی فیلم مصائب مسیح اونجایی که اشک از اسمان برای رنج حضرت مسیح ریخته میشه گریه کردم

(در فیلم رنگ خدا جایی که کودک نابینا به خاطر نابیناییش به خدا شکایت میکنه هم گریه کردم)این صحنه تمام تاثیر گذاریش رو مدیون حرفهایی بود که ازدل برامده بود و لاجرم بر دل مینشست

mim mesle madar, santouri va otoubose shab

نمکیه نمکیه... چیه نگاه داره...

این دیالوگ های مهدی فخیم زاده با آن صداش سه چهار کیلو اشک از ما می گرفت.

یادش بخیر.

این جا چه خبره

همه دارن می گریند

بابا از بس تو زندگی خودمون گریه می کنیم از غم و غصه یه دقیقه اومدیم یه گشت بزنیم تو سایتهای سینمایی دلمون باز بشه هاااااا

آخه چرا؟؟؟

خدایا هر جا میرم باید یه گریه کنم یا از گریه حرف بزنم

خســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــته شدم

سینمای ایران کلا وضعش گریه دار است

santuryy

هانیه ،تنها در وهم "علی سنتوری" بود...ان لحظه ای که در خیالی ماه،علی رو به او می گوید:"کاش میشد بیای و به من دل ببندی..." باریدم...باریدم

برای فیلم

زندگی زیباست

بادبادک باز

از قدیمی ها یادم نیست..!

فیلم لیلا (مهرجویی)

و

گذرگاه

فقط نفس عمیق اونم چند جاش اولیش اونجایی که خواهر منصور بهش اب نمیده دومی صحنهی مرگ کامران سومی صحنه انتظار ایدا دمه کیوسک روزنامه فروشی با اون موزیک درجه یک که ایدا گوش میده اخریش اونجایی که منصور کلاهش رو بر میداره ایدا موهای کوتاه کردشو میبینه بعدم ایدا روسریشو عوض میکنه تا منصور موهاشو ببینه دست پرویز عزیز درد نکنه که فیلم مرثیه وارش تنها یادگاری نسل ما شده

man ashegh filme az karkhe ta rian hastam va vaghti in film ra didam khilyyyyy gerye kardam

shayad kande dar bashe ,hata man to tanzha ham gerye mikonam

albate to bazi az ghesmathash

cinema por az sahnehaye geryedare ke har kodoomesh ba ehsase ye nafaro sharayeto mogheiyatesh sazegare.man khodam sare kheili filma geryam gerfete ama vaghean TITANIC baram ye chize dige boode

میم مثل مادر

سام و نرگس

سنتوری

خیلی فیلمها بوده چون اصولا من آدمی هستم که وقتی فیلم میبینم خیلی تحت تاثیر قرار میگیرم

حالا چه ایرانی چه خارجی و الان هرچی فکر میکنم یادم نمیاد چی ها بودند ولی دوتاش را هیچ وقت یادم نمیره

کل فیلم "میم مثل مادر" بود و یکی هم سکانس آخر "سنتوری"

باسلام

در نوجوانی درآخر فیلم رضا موتوری گریه کردم .

بادیدن صحنه ملاقات واله باهمسرش درفیلم بایکوت (تبادل کلاه )

وفیلم مادر مرحوم علی حاتمی گریه کردم .

بعدازدیدن ازکرخه تاراین بغض عجیبی گلویم را فشرد .

دوسال پیش بعداز دیدن فیلم سینما پارادیزوازسیما ازته دل گریه کردم به یادخاطرات سینمارفتن هاوعشق فیلم وخاطرات جوانی

ودوستان رفته ازدست و......

فیلم ناخداخورشید ومادر مرحوم علی حاتمی

وسینما پارادیزو اشکم را درآوردند.

مگر ميشود"ردپاي گرگ "را ديد و گريه نكرد

تنها فیلمی که آدم از اعماق وجودش گریه می کرد میم مثل مادر

وقتی همه خواب بودند...

سنتوری....

چهارشنبه سوری....

روز سوم....

لیلا...لیلا لیلا....

شیدا...

....

اصلا فیلم ایرانی متخصص دراوردن اشک مردمه..از فیلم هندی بدتره

من پاي فيلم ميم مثل مادر هميشه گريه مي كنم البته اگه كسي پيشم نباشه

اخرین سکانس فیلم شبهای روشن خیلی گریه کردم

اخرین سکانس فیلم شام اخر خیلی گریه داشت اونجا که ستاره نامه مادرشو می خونه

من با فیلم ایرونی راحت ارتباط برقرار نمی کنم اما توی خارجیها :

E.T

Schindler's List

Passion Of Christ

Transmaerica

Million Dollar Baby

Green Mile

Atonement

Carrie

Philadelphia

The Accused

Rain Man

Piano

Forrest Gunp

Braveheart

In The Name Of The Father

Born On 4th Of July

At First Sight

Deep Impact

Dancer In Dark

درخت گلابی : جایی که در سکانس آخر، محمود در کنار درخت گلابی میگه : خستگی باستانی، خستگی موروثی، ذره ذره از تنم به در می شود. آرامش پر بار این درخت به من هم سرایت کرده است. خوبم، خوشم......

وقتی یاد میمچه کوچولویی میفتی که دیگه نیست و محمود چه عشقی رو به خاطر سهل انگاریش از دست داده، از درون آتیش می گیری. اینم جادوی مهرجوییه.

بوتیک : وقتی که با اون دیالوگ های شاپوری متوجه میشیم که چه بلایی سر اتی مظلوم، صاف و ساده و حسرت کشیده و دوست داشتنی اومده. و چون فضای فیلم خیلی تلخ و طبیعی و فوق العادست، بغض شدیدی گلو رو می گیره .

کرخه تا راین : موسیقیش رو هر بار که می شنوم، از درونش آتیش می گیرم. شدید گریه داره.

میم مثل مادر مرحوم ملاقلی پور : در جای جایش نمی شد جلوی اشک ها رو گرفت. شاید گریه آورترین فیلم تاریخ سینمای ایران باشد.

کمی هم آژانس شیشه ای، مادر و شوکران.

و در بچگی کلاه قرمزی و پسر خاله. جاهایی که به قولیف کلاه قرمزی کفشهاش رو درآورده و افسرده نشسته کنارشون.

و در دهه ی هشتاد، همچنین سر فیلم های سربازهای جمعه، حکم و رئیس، به خاطر وضعیف اسفبار فیلم های کیمیایی بسیار گریه کردم!

فیلم مم مثل مادر .سام ونرگس کم .خیلی از فیلم ها خنده می کردم .چون به دلیل های کلیشه ای .حرکات تکراری .ودر فیلم های قدیمی فیلم سلام بر عشق .فیلم های زیادی دیدم الان توی ذهنم نیست

ميم مثل مادر

سنتوري

قارچ سمي

مادر

از كرخه تاراين

Talk to her

درخت گلابی و غم های محمود که برای میم مینویسد آتشم می زند

میم مثل مادر-قسمت اخر مرد هزار چهره-سنتوری

نشانه يك فيلم خوب اينه كه بتونه يه جاييش، اشك ادم رو دربياره، ربطي كه غم و شادي نداره، حس اشك تعريف نشدنيه...

من به تعداد فيلمهاي خوبي كه ديده ام، اشك ريخته ام...

صحنه ی آخر فیلم های:

دوزن

سام ونرگس

میم مثل مادر

کلاه قرمزی و پسرخاله

وقتی همه خواب بودن (جایی که فروتن به آدینه میگه من دیوونم)

و این اواخر زن دوم (صحنه ای که امیر داره میمیره و با بهرام کوچک

راجع به مرگ صحبت میکنه)

و قسمت آخره سریال پلیس جوان

من سر میم مثل مادر خنده م میگرفت اما سنتوری وای خدای بازی با احساس واشک در اوردن بود (تو خونه ی علی وقتی از باباش میخواد براش تزریق کنه و.............)

میم مثل مادر

بوی پیراهن یوسف

میم مثل مادر

صحنه اعدام سرگرد فتاحی تو مدار صفر درجه....

فکر کنم تو لیست همه حداقل 1 فیلم از ابراهیم حاتمی کیا باشه. به هر حال آنچه از دل بر آید...

من سر فیلم میم مثل مادر سکانس پایانی فیلم و فیلم مجنون لیلی جایی که رامین راستاد حامد بهداد رو میزنه و سکانس پایانی فیلم بچه های اسمان گریه کردم.البته سر فیلمای دیگه ای هم گریه کردم ولی یادم نمیاد.

يادمه كلاس اول دبستان بودم كه از طرف مدرسه مارو بردن براي ديدن فيلم كلاه قرمزي...وقتي كه آقاي مجري نامرد شاخه گل كلاه قرمزي رو پرت كرد حدود ده دوازده نفر از بچه ها بلند زديم زير گريه...و ديگه كسي قادر به ساكت كردن ما نبود...يادمه اون سال ديگه مدرسه ماروبراي ديدن هيچ فيلمي نبرد...يادش به خير.

man ham too sinama ham har saal ke az karkhe ta rayno neshoone mide barash gerye mikonam!

اصلا یادم نمی آد ولی انگار سر نیمه پنهان و شب یلدا فکر می کنم باید زیاد گریه کرده باشم اما اصلا اشکام یادم نیست چقدر وحشتناکه که یادم نیست

سكانش پاياني سينما پاراديزو ... و سكانس حراج فيلم سنتوري در پيادرو ها

من معمولا خیلی زود گریه می کنم اما در سریال مدار صفر درجه وقتی اون سرگردی که عاشق لعیا زنگنه بود رو می خواستن اعدام کنن ......................به انداره تمامه عمرم گریه کردم..................................................................................

فیلمهای ایرانی حتی م مثل مادر نتونستند اشک منو در بیارند ولی سر صحنه آخر تایتانیک گریه کردم

من اولین بار موقع نمایش فیلم " آژانس شیشه ای" استاد , گریه ام گرفت و از اون به بعد سر دیگر فیلمهای استاد هم این حس رو داشتم. از سینماگران خارجی هم همین حس رو برای فیلم های تیم برتون دارم . (مخصوصا ادوارد دست قیچی)

آخرین بار سر فیلم به نام پدر ...

وقتی پرستویی رفت پیش گلشیفته تو بیمارستان ...

وقتی پرستویی رفت رو تپه ...

از کرخه تا راین .

ولایت عشق.

سنتوری!

آخرین گریه ای که بود! توی سکانس سرخ کردن سوسیسا!

آره! آره ! همونو می گم!!

همونجایی که علی سنتوری ما، با اون حال اظهر من الشمس می خواد ظر ف سوسیسای داغ رو برداره، یه تیکه نون خشک از رو زمین (که خودش تا خورده) ور می داره. که یه آدم عادی، هر چند بی حوصله، به راحتی با همون تیکه نون تا خورده، بر میداره ظرفو! ولی علی سنتوری ما، اونقدر نا توونه که یه بار، دو بار، امتحان می کنه... نمیشه... مجبور میشه اون یکی دست رو هم به کمک بطلبه!

چه میگم آخه! همه دیدیم این زیبایی رو و چه ربطی داره اینا این نوشته ها به اون شاهکار ناتوانی!! اینجاست (علاوه بر کلی جای دیگه) که اشک می ریزیم و به داشتن استاد مهرجویی مباهات می کنیم. ممنون استاد!

yadam raft begam ruzeh sevom va do zan va yeki az doostan bala goft Brave Heart, At First Sight va albat Troy va Titanic

man sare filmhaye rooze sevom va mim mesle madare kheyli gerye kardam va bayad begam ke rooze sevom bood ke mano be cinema alaghe mand kard

اولين بار وقتي معني فيلم وسينما را فهميدم براي كلاه قرمزي سينما گريه كردم .عروسك بامزه سينماي ايران با اون چشمهاي تابه تا و رنگ و وارنگش و چكمه‌هايي كه بغل دستش روي ماشين گذاشته بود. بعدها كه بزرگتر شدم پابه پاي بسياري از فيلمها خنديدم و گريه كردم. اما از آخرين فيلم ميم مثل مادر بود . يادمه از اول تا آخرفيلم اشك ريختم، نمي‌دونم چرا ، با اينكه فيلمهاي بسيار زيباتري ديده بودم . تا اينكه رسول ملاقلي پور ....بعدها فهميدم اين حس نامفهوم كه در تمامي فيلم گلومو فشرده بود از كجا اومده بود. به هرحال مرگ ملاقلي پور به اندازه فيلمش تو اين چندسال اخير منو به گريه انداخت.

1- سنتوری

2- از کرخه تا راین

3- لیلا

4- درخت گلابی

5- مادر

6- باشو غریبه کوچک

7- عروسی خوبان

8- هنر پیشه

9- شب یلدا

10- شبهای روشن

ایرانی: آژانس شیشه ای از اول تا آخر بغض بدی داشتم، از کرخه تا راین سکانس شکایت سعید کنار رودخانه راین و توی کلیسا ، هیوا

غیر ایرانی:

- من سام هستم.

- گلادیاتور صحنه روبرو شدن ماکسیمیلیان با جنازه همسر و پسرش

- Finding neverland سکانس اجرای نمایش پیتر تو خونه برای مادرش

- فهرست شیندلر سکانس حمل جنازه دختر بچه با پالتوی قرمز

یرای بعضی از کارگردانان که امکان ساخت فیلم برایشان وجود ندارد

گریه می کنم: ناصر تقوایی

اصولا مردم ایران یک پیرهن سفید آماده دارند و که تا کسی بدرود گفت بپوشند طبیعی است که اکثر فیلمهای ایرانی از نظر آنها گریه دار است...اما

صحنه ای که در فیلم مادیان سوسن تسلیمی باحسین محجوب درگیر می شود

صحنه ای از قارچ سمی که سلمان(فرهاد قائمیان) در قایق موتوری فریاد می زند

صحنه ای از اعتراض که یوسف و رضا در آسایشگاه همدیگر را بغل می کنند

و از خارجی ها

فیلمهای جوزژه تورناتوره

صحنه ای از رودخانه مرموز که شان پن می فهمد دخترش مرده است

برای سینمای حال حاضر ایران هم می شود گریست

سینمایی که حد اعلایش جلوه چند مانکن تمام عیار است

از نوروز ٰدایره زنگی(آن هم کمی از صحنه هایش) ر